Hakkımda
Gece idi gönülde dert bir idi….
Günler 22 Ekim’i gösteriyor, saatler gecenin sessizliğinde tıklamaya devam ediyordu..
Ruhum alem-i ervahtaki mekanına veda etmiş, yeryüzünde murat edilen mekanına gelivermişti…
Van da orta gelirli bir ailenin bahçeli bir evinde, vefasız dünyaya gözlerimi açacak yine bu evde 4 güzide yılımı geçirecektim…Adımın Yakup olmasını başta Arvasi alimlerinden Seyyid Halis Efendi isteyecek, baba adım Yusuf olduğundan olsa gerek ki tüm ailem de bunu tasdik edecekti….
Ne adımı ne de yaşacağım mekanı seçme hakkım olmadı… Babam iş adamı , annem ise ev hanımıydı. Soy ismim ise Ocak idi...Çok sıcak ve sevecen insanların arasında çocukluk yıllarımı geçirmeme rağmen arkadaşlarım pek yoktu. Çünkü, onlar çocukluk ruhuyla oyunlar peşindeyken ben ise gökyüzünün nasıl böyle direksiz havada durduğu ile meşguldüm… En iyi oyuncağım su tabancam idi, ihtiyacım yoktu zaten gayrisine …
Doğarken aşırı zayıf olmamın aksine büyüdükçe kilo alıyor günden güne çocuklar arasında kilomla fark edilecek konuma geliyordum.Yıllar sonra İstanbul, tüm aldığım kilolarımı kısa zamanda verdirecekti….
Yaş 7 yi gösterince her çocuk gibi ben de okulun yolunu tutuvermiştim. İlk günler çok çekingen olmama rağmen sonraları tam bir okul aşığı oluvermiştim. Okuma-yazmayı bir sene öncesinden sökmüştüm ama nerden bilebilirdim ki dikmenin yıllarımı alacağını…
Küçüktüm, küçücüktüm ama yapmam gereken çok şeyin olduğunun farkındaydım. Ülkeler değil belki ama gönüller fetheden bir Fatih olmalıydım… Rüyalarım da hülyalarım da buydu benim…
Acısıyla tatlısıyla ilköğretim yıllarını devirken bir yandan da Anadolu Lisesi sınavları için hazırlanıyorduk. Günler sonra sınavı iyi bir dereceyle geçtiğime dair bir mektup yollanmıştı…
Bu okulda bir çok ilklere imza atacaktım: ilk defa platonik aşkla tanışmam, ilk defa sivilcelerimin çıkması ve ilk defa edebiyat sevgisinin tohumlarının atılması burada olacaktı…
İki yıl bu okulda okurken ani bir kararla İstanbul’a taşınıvermiştik. Aynı yıl Gölcük’te deprem olmuş, taşınacağımız 16 katlı bina da yerle bir olmuştu… Nasıl olmasın ki, müteahhit koca binanın kolonlarını garaj yapacağım diye kestirirse…
O yıl depremin açtığı yaraları sarmamız biraz vaktimizi aldığımızdan okula da gidememiş hipermarketimizde kasiyerlik koltuğunda bulmuştum kendimi. Bu yıl; sanki gelecek yıllarda edineceğim tecrübeleri parayla almamı, İstanbul’un büyülü hayatına kapılmamamı sağlamıştı.. Yıl sonu bitimine yakın artık ben de elinde kitaplar, okul yolunu tutan öğrenciler zümresine girivermiştim…
Günler 22 Ekim’i gösteriyor, saatler gecenin sessizliğinde tıklamaya devam ediyordu..
Ruhum alem-i ervahtaki mekanına veda etmiş, yeryüzünde murat edilen mekanına gelivermişti…
Van da orta gelirli bir ailenin bahçeli bir evinde, vefasız dünyaya gözlerimi açacak yine bu evde 4 güzide yılımı geçirecektim…Adımın Yakup olmasını başta Arvasi alimlerinden Seyyid Halis Efendi isteyecek, baba adım Yusuf olduğundan olsa gerek ki tüm ailem de bunu tasdik edecekti….
Ne adımı ne de yaşacağım mekanı seçme hakkım olmadı… Babam iş adamı , annem ise ev hanımıydı. Soy ismim ise Ocak idi...Çok sıcak ve sevecen insanların arasında çocukluk yıllarımı geçirmeme rağmen arkadaşlarım pek yoktu. Çünkü, onlar çocukluk ruhuyla oyunlar peşindeyken ben ise gökyüzünün nasıl böyle direksiz havada durduğu ile meşguldüm… En iyi oyuncağım su tabancam idi, ihtiyacım yoktu zaten gayrisine …
Doğarken aşırı zayıf olmamın aksine büyüdükçe kilo alıyor günden güne çocuklar arasında kilomla fark edilecek konuma geliyordum.Yıllar sonra İstanbul, tüm aldığım kilolarımı kısa zamanda verdirecekti….
Yaş 7 yi gösterince her çocuk gibi ben de okulun yolunu tutuvermiştim. İlk günler çok çekingen olmama rağmen sonraları tam bir okul aşığı oluvermiştim. Okuma-yazmayı bir sene öncesinden sökmüştüm ama nerden bilebilirdim ki dikmenin yıllarımı alacağını…
Küçüktüm, küçücüktüm ama yapmam gereken çok şeyin olduğunun farkındaydım. Ülkeler değil belki ama gönüller fetheden bir Fatih olmalıydım… Rüyalarım da hülyalarım da buydu benim…
Acısıyla tatlısıyla ilköğretim yıllarını devirken bir yandan da Anadolu Lisesi sınavları için hazırlanıyorduk. Günler sonra sınavı iyi bir dereceyle geçtiğime dair bir mektup yollanmıştı…
Bu okulda bir çok ilklere imza atacaktım: ilk defa platonik aşkla tanışmam, ilk defa sivilcelerimin çıkması ve ilk defa edebiyat sevgisinin tohumlarının atılması burada olacaktı…
İki yıl bu okulda okurken ani bir kararla İstanbul’a taşınıvermiştik. Aynı yıl Gölcük’te deprem olmuş, taşınacağımız 16 katlı bina da yerle bir olmuştu… Nasıl olmasın ki, müteahhit koca binanın kolonlarını garaj yapacağım diye kestirirse…
O yıl depremin açtığı yaraları sarmamız biraz vaktimizi aldığımızdan okula da gidememiş hipermarketimizde kasiyerlik koltuğunda bulmuştum kendimi. Bu yıl; sanki gelecek yıllarda edineceğim tecrübeleri parayla almamı, İstanbul’un büyülü hayatına kapılmamamı sağlamıştı.. Yıl sonu bitimine yakın artık ben de elinde kitaplar, okul yolunu tutan öğrenciler zümresine girivermiştim…
Günler ayları,aylar yılları kovalarken artık lise sıralarına oturacağım günler de gelivermişti.O yıl bir alimden bahsedilecek ben de tereddütsüz onla tanışmayı hemen kabul edecektim. Zaten ilk yanına vardığımda “İşte aradığım insan, işte örnek almam gereken kılavuzum” diye içimden geçiriverecektim.
Çölde susuz kalıp da yağmur bekleyen biçare misali ilme susamıştım. Bu susuzluğumu giderme istediği de beni her geçen gün ona daha da bağlıyordu.Bir yanda okul bir yanda medrese derken birini tercih etmem gerektiğinin farkına vardım.. Okulda sağanak sağanak küfür necaseti altında İslam ruhunu muhafaza edip sonraki nesillere lekesiz ve defosuz bir şekilde taşımam gerekliydi.Bu derdin devası da medrese de idi…
Artık vakit gelmiş, yuvadan uçma zamanı yaklaşmıştı.Aslında “Er-rıhle fi Talebi’l-ilm /ilim tahsil etmek için seyahat etmek” yüce dostlardan gelen bir İslam geleneği idi..Ben de bu geleneği sürdürenler kervanındaki yerimi alıvermiştim. Gelişiyle insanlığı karanlıktan kurtaran, diri diri kızları gömmekten engelleyen ,hayvanlara merhamet nazarı ile baktıran, kütükleri sevgiden ağlatan o Nur; o dem gönlümde doğuvermişti… O günkü halime Üstadın bu mısraları tercüman olmuştu:
Bu kapıdan kol ve kanat kırılmadan geçilmez.
Eşten, dosttan, sevgiliden ayrılmadan geçilmez…
Artık vakit gelmiş, yuvadan uçma zamanı yaklaşmıştı.Aslında “Er-rıhle fi Talebi’l-ilm /ilim tahsil etmek için seyahat etmek” yüce dostlardan gelen bir İslam geleneği idi..Ben de bu geleneği sürdürenler kervanındaki yerimi alıvermiştim. Gelişiyle insanlığı karanlıktan kurtaran, diri diri kızları gömmekten engelleyen ,hayvanlara merhamet nazarı ile baktıran, kütükleri sevgiden ağlatan o Nur; o dem gönlümde doğuvermişti… O günkü halime Üstadın bu mısraları tercüman olmuştu:
Bu kapıdan kol ve kanat kırılmadan geçilmez.
Eşten, dosttan, sevgiliden ayrılmadan geçilmez…
Yıldırım süratiyle yaşamalı, yıldırımların yapamayacağını yapmalıydım kısacık mevsimlerde. Öyle bir ömür geçirmeliydim ki mevtim bana hande, halka matem olmalıydı... Zaman hızla ilerlerken farkında olmadan ben de o hızla, sahifeler arasında yüzüyordum.Hatta o kadar hızlı olacaktı ki, altı yıllık tedrisat hayatını iki buçuk yılda bitirmek nasib olacaktı.
Kısa bir zaman sonra da müderrislik icazetini alacak ve bu yolda artık büyüklerin izni, himmetleri ile ilerleyecektim.Bundan sonra konferanslarda, seminerlerde dinleyici koltuğu yerine hatiplik kürsüsündeki yerimi alacaktım. Aslında dağların kabul etmediği o yük, incecik omuzlarıma yüklenecekti.…
Şimdilerde İslami ve Tarihi binlerce eserin yer alacağı bir araştırma merkezi kurma heyecanı kapladı yüreğimi. Tüm araştırmacıların istedikleri eserlere, bilgilere ulaşabileceği bir kütüphane…
Yaşadığım aşklara gelince; Aşk ben de bitip tükenmeyen bir yara…. Onu anlatmaya ne gücüm yeter ne de mürekkebim…. O Aşk ile can buldum, canda var oldum!.. Öyle bir aşka mübtela oldum ki, deryâlar nûş edip kanmaz iken, Aşıklar kandıran ummânı buldum.
Yaşadığım aşklara gelince; Aşk ben de bitip tükenmeyen bir yara…. Onu anlatmaya ne gücüm yeter ne de mürekkebim…. O Aşk ile can buldum, canda var oldum!.. Öyle bir aşka mübtela oldum ki, deryâlar nûş edip kanmaz iken, Aşıklar kandıran ummânı buldum.
Aşkı ile parçalanmış bir yürek, istedim size derdimi dökmek…
Yakup OcaK (DilnüvaZ)
Yorum ekle
